Hoofdstuk 3: Massamoord in het Oosten

Inhoudsopgave

Inleiding

1. De gewelddadige grondvesten van de communistische heerschappij
a. Opkomst van de Sovjet-communisten
b. De Chinese Communistische Partij grijpt de macht

2. De verraderlijke afslachting van de arbeidersklasse
a. Het onderdrukken van de sovjetarbeiders en -boeren
b. De CCP volgt het Sovjetmodel

3. De beestachtigheid van de Communistische Partij
a. De gruweldaden van het Sovjet-communisme
De goelag, inspiratie voor Hitlers doodskampen
het doden van mensen via de terreur hongersnood
De Grote Terreur keert tegen de Sovjet elite
b. Wreedheden van de CCP
De Grote Chinese Hongersnood
De fanatieke slachting en culturele genocide van de Culturele Revolutie
Ongekend kwaad: de vervolging van Falun Gong

4. Rode Terreur als exportprodukt

****

Inleiding

Het is een goede eeuw geleden dat de Communistische Partij de macht greep in de Sovjet-Unie. Volgens gegevens verzameld door het Amerikaanse Congres waren de communistische regimes verantwoordelijk voor de dood van ten minste 100 miljoen mensen. [1] Het boek The Black Book of Communism beschrijft deze geschiedenis van moord in detail. [2]

Uit vrijgegeven documenten door regeringen van de voormalige Sovjet-Unie en Oost-Europa alsmede uit officiële documenten over de slachtoffers van communistische politieke campagnes in China en Noord-Korea heeft men een goed beeld gekregen van de moordlust van de Communistische regimes.

Communistisch totalitarisme wordt vaak vergeleken met dat van de nazi’s. Er zijn veel parallellen te trekken, maar er is één cruciaal onderscheid dat vaak over het hoofd wordt gezien: De nazi’s pleegden moorden om het Joodse volk fysiek te elimineren, maar het doel van communisme gaat ver voorbij louter fysieke slachting.

Gelovige mensen beschouwen fysiek sterven niet als de ware dood, omdat de ziel naar de hemel gaat of opnieuw geboren wordt in de cyclus van reïncarnatie. De Communistische Partij gebruikt het doden als een instrument om de kiem van terreur in de geesten van onderdanen te planten en dwingt hen haar kwade ideologie te accepteren. Door de vernietiging van de moraliteit is de ziel van de mens tot de ondergang gedoemd. De Communistische Partij wil niet alleen het fysieke lichaam van de mens vernietigen, maar ook zijn ziel.

Een bijkomend kenmerk van de Communistische Partij is de intensiteit waarmee zij interne zuiveringen uitvoert en de wreedste leiders selecteert. Voor velen is het moeilijk de logica te begrijpen achter de barbaarsheid waarmee de Communistische Partij binnen haar eigen gelederen tekeer is gegaan; ook tegen hen die het slachtoffer zijn geworden, omdat ze op specifieke punten van de partij afweken terwijl ze verder volkomen loyaal waren aan de partij en haar leiders.

Een van de redenen is, dat de Communistische Partij in haar rebellie tegen goden en mensen de instinctieve angst heeft, dat haar ondergang altijd op de loer ligt. Om zichzelf in stand te houden, moet de partij individuen rekruteren die geen respect hebben voor moreel recht en onrecht. Deze individuen worden geselecteerd tijdens het uitvoeren van massamoorden en hun promotie tot leidinggevende posities stelt het spook van het communisme in staat om de bestendiging van zijn aardse tirannie zeker te stellen.

In 1989 werden de kaderleden van de Chinese Communistische Partij (CCP) die weigerden deel te nemen aan het bloedbad van 4 juni ontslagen. Jiang Zemin, die tijdens de gebeurtenissen blijk gaf van zijn wreedheid, werd gepromoveerd tot leider van de CCP. Nadat Jiang in 1999 met de vervolging van Falun Gong was begonnen, promoveerde hij ambtenaren als Luo Gan en Zhou Yongkang tot hoge functies, omdat zij blijk hadden gegeven van hun vermogen om de meest wrede misdaden te plegen tijdens de vervolging.

Een ander motief om te doden wordt gecreëerd door het rekruteren van mensen uit de gewone samenleving, zoals tijdens de Culturele Revolutie het geval was. Door het plegen van moorden en andere misdaden werd de massa medeplichtig gemaakt aan de wreedheden van de CCP en de meest wrede daders werden de meest loyale volgelingen van de partij. Tot op de dag van vandaag tonen veel voormalige Rode Garde leden, die tijdens de Culturele Revolutie mishandelingen en moorden pleegden, geen berouw voor hun misdaden, en zeggen ze geen spijt te hebben van de voorvallen tijdens hun jeugd.

Door bovendien de slachtoffers opzettelijk en publiekelijk te vermoorden, dwingt de Communistische Partij de bevolking tot gehoorzaamheid.

Het voorgaande maakt een algemeen principe duidelijk: In de loop van de geschiedenis werd er gedood door tirannieke regeringen of in tijden van oorlog omdat er een vijand te verslaan was. Een kenmerk van de Communistische Partij is, dat zij een vijand moet hebben en als er geen vijanden zijn, worden deze gecreëerd, zodat het door kan gaan met moorden.

In een land als China, met zijn lange geschiedenis en rijke cultuur, kon de Communistische Partij haar doelen niet bereiken zonder voortdurend te moorden. Traditiegetrouw respecteerden de Chinezen het goddelijke. Het Chinese volk, gedrenkt in een cultureel erfgoed van 5000 jaar, zou het bestaan van de barbaarse en godslasterlijke communistische partij anders niet tolereren. Het enige middel van de CCP om haar heerschappij te handhaven, zoals duidelijk geworden uit het Sovjet experiment, is massamoord.

1. De gewelddadige grondvesten van de communistische heerschappij

Als belichaming van een kwaadaardig spook kan het grondbeginsel van het communisme niet anders zijn dan laaghartig. Nadat Marx had verkondigd dat “er een spook door Europa dwaalt – het spook van het communisme” stichtten schurken en bandieten de Parijse Commune die de Franse hoofdstad met haar ongeëvenaarde kunstwerken ten gronde richtte. In Rusland en China hebben de Communistische Partij van de Sovjet-Unie (CPSU) en de CCP de macht gegrepen door middel van verachtelijke daden als samenzweringen en bloedvergieten.

a. Opkomst van de Sovjet-communisten

In februari 1917 leidden voedseltekorten en verslechterde werkomstandigheden tot stakingen onder Russische fabrieksarbeiders. Aangezien de onrust zich over het land verspreidde, trad tsaar Nicolaas II af en werd de Tijdelijke Russische Regering geïnstalleerd. Zodra Vladimir Lenin van deze gebeurtenissen vernam, keerde hij terug naar Rusland vanuit ballingschap in Zwitserland.

Maar in die tijd woedde de Eerste Wereldoorlog. De landen tussen Rusland en Zwitserland waren allemaal strijdlustig. Eind 2007 onthulde het Duitse tijdschrift Spiegel een 90 jaar oud geheim. [3] Duitsland onder koning Wilhelm II, die Rusland als een ernstige bedreiging beschouwde, besefte dat Lenin rampspoed aan zijn vaderland kon brengen, dus stond hij toe dat Lenin door Duitsland reisde naar Zweden, vervolgens Finland en uiteindelijk terug naar Rusland. Koning Wilhelm II gaf Lenin ook geld en munitie. Tegen het einde van 1917 had Lenin 2,6 miljoen mark ontvangen van Duitsland. [3]

Churchill had dit te zeggen over de rol van Duitsland in Lenin’s terugkeer: “Ze gebruikten het meest dodelijke wapen in Rusland. Ze stuurden Lenin terug in een goed afgesloten vrachtwagen alsof ze een pestvirus naar Rusland vervoerden. “[4]

Op 7 november 1917 – of 25 oktober volgens de traditionele Juliaanse kalender – pleegde Lenin een staatsgreep. Tijdens de Oktoberrevolutie wierp Lenin de voorlopige regering omver en vestigde het eerste communistische regime ter wereld.

Bij de democratische verkiezingen voor de Russische Grondwetgevende Vergadering op 5 januari 1918 won de Partij van Socialistische Revolutionairen (SR) echter een groot aantal van de nationale stemmen in vergelijking met Lenin’s bolsjewistische partij, die het administratief bestuur in handen had. Van de 44,4 miljoen kiesgerechtigden stemde 40 procent op de SR. De bolsjewieken verloren met een marge van 20 procent.

Na deze tegenslag heeft Lenin zijn beloften met voeten getreden en de Grondwetgevende Vergadering tot “vijand van het volk” uitgeroepen. De bolsjewieken hadden zich voorbereid op de afkondiging van de staat van beleg op de dag van de bijeenkomst van de Vergadering in de Russische hoofdstad Sint Petersburg, en mobiliseerden troepen en ontbonden de Grondwetgevende Vergadering met grof geweld. Hierdoor werd het democratische proces in Rusland vernietigd.

De Oktoberrevolutie en de daaropvolgende Leninistische machtsovername was het begin van alle gewelddadige communistische bewegingen in de 20e eeuw wereldwijd. Het was de aanzet tot de internationale opkomst van het communisme en de talloze rampen die daaruit volgden.

b. De Chinese Communistische Partij grijpt de macht

Na 1917, toen de Sovjet-Unie net was opgericht, exporteerde het land de revolutie naar China, gebruikmakend van het feit dat de Republiek China tot de Derde Communistische Internationale, of Comintern, was toegetreden.

De bolsjewieken stuurden Grigori Voitinski naar China om een lokale communistische organisatie op te richten. Vervolgens stuurden zij Michail Borodin om een alliantie te regelen tussen de Chinese Nationalistische Partij (Kuomintang) en de Sovjet-Unie. Door het ondergraven van de Kuomintang, kreeg de piepjonge Chinese Communistische Partij de kans om snel te groeien.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in de acht jaar dat de Kuomintang een uitputtende oorlog voerde tegen het binnenvallende Japanse leger, gebruikte de CCP het conflict als manier om haar troepenmacht uit te breiden. Toen de Japanners China binnenvielen, stond het Rode Leger op de rand van een nederlaag, maar op het moment van de overwinning van China had het 1,32 miljoen reguliere troepen en een 2,6 miljoen man sterke militie. Na de capitulatie van Japan heeft de CCP de mantel van de vredesbesprekingen met de Kuomintang gebruikt om haar troepen heimelijk uit te breiden.

Ondertussen hadden haar diplomatieke inspanningen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie ertoe bewogen hun steun aan de nationalisten op te geven. In 1949 versloeg de CCP uiteindelijk de regeringstroepen van de Kuomintang en werd het meest kwaadaardige totalitaire communistische regime ter wereld gesticht.

Op dit hoogtepunt in de geschiedenis van de wereldwijde communistische beweging beheerste het een derde van de mensheid en een derde van het wereldwijde landoppervlak. De beweging omvatte immers Rusland en China, naar omvang en bevolking de grootste naties ter wereld. Communistische regeringen strekten zich uit over grote delen van Europa en Azië. Veel landen in Afrika, Zuid-Amerika en Zuidoost-Azië werden vazalstaten of bondgenoten van de CPSU of CCP.

Op het slagveld van de Tweede Wereldoorlog hebben talloze mensen hun leven gelaten, en toch was het onverwachte resultaat de razendsnelle expansie van totalitair communisme.

2 De verraderlijke slachting van de arbeidersklasse

Van de theorieën van Marx tot de retoriek van de totalitaire communistische regimes, ze stonden allemaal bol van het principe van afhankelijkheid van de proletariërs en de boeren en de belofte hun belangen te vertegenwoordigen. In feite waren het de arbeidersklassen echter die de grootste klappen kregen onder het communistische systeem.

a. Het onderdrukken van de Sovjetarbeiders en boeren

Nadat Lenin in 1918 de Grondwetgevende Vergadering onwetmatig had ontbonden, waren het de arbeiders die zich als eerste verzetten tegen de communistische dictatuur. Uit protest tegen de ontbinding van de Grondwetgevende Vergadering hielden tienduizenden arbeiders uit Sint Petersburg en Moskou parades en demonstraties. Bolsjewistische soldaten sloegen de onlusten met dodelijke kracht neer, schoten demonstranten dood en vulden de straten van Sint Petersburg en Moskou met bloed van de arbeiders.

De grootste vakbond van het land, de Pan-Russische Spoorwegen, kondigde een politieke staking aan om tegen de bolsjewistische staatsgreep te protesteren, en kreeg de brede steun van vele andere arbeidsorganisaties. Net zoals met de arbeiders van Sint Petersburg en Moskou, sloeg de Communistische Partij van de Sovjet-Unie (CPSU) met haar strijdkrachten de stakingen neer, en de Pan-Russische Spoorwegen en andere onafhankelijke vakbonden werden verboden.

Resterende arbeidsorganisaties werden geleidelijk gedwongen om onder de heerschappij van de CPSU door te gaan. In het voorjaar van 1919 gingen hongerende arbeiders in steden in heel Rusland verschillende keren in staking om dezelfde rantsoenen te eisen als soldaten van het Rode Leger, de afschaffing te eisen van politieke privileges die de communisten werden geboden, en vrijheid van meningsuiting en democratische verkiezingen af te dwingen. Al deze stakingen werden afgehandeld door de geheime politie, de Cheka, die de stakers gevangen zette of neerschoot.

In de zomer van 1918 kreeg Rusland te maken met een enorm voedseltekort als gevolg van de aanhoudende burgeroorlog. In juni, met het land op de rand van de hongersnood, stuurde Lenin Josef Stalin naar Tsaritsyn om graan in beslag te nemen uit het Wolga-bekken, een traditionele graanschuur van de Russische landbouw.

De tirannie van de CPSU lokte verzet van de boeren uit. In augustus 1918 kwamen boeren in de regio Penza in gewapende opstand en de opstand verspreidde zich snel naar de omliggende gebieden. De CPSU stuurde troepen om de opstanden te onderdrukken en Lenin stuurde een telegram naar de Penza-bolsjewieken. Hier is de vertaling door Brits historicus Robert Service van het originele telegram:

“Hang op (en zorg ervoor dat de ophanging volledig zichtbaar is voor de mensen) niet minder dan 100 bekende landheren, rijke mannen, en bloedzuigers.
“Publiceer hun namen.
“Neem al hun graan in beslag.
“Wijs gijzelaars aan, net zoals in het telegram van gisteren.
“Doe het op zo’n manier dat honderden kilometers verder het volk kan zien, beven, weten, schreeuwen. …”[5]

Vóór de Oktoberrevolutie was Tambov een van de rijkste provincies van Rusland. Om het graan te bemachtigen, richtte de regering van de Sovjetunie veel “graanconfiscatie teams” op om deze vervolgens naar de regio te sturen. Meer dan 50.000 Tambov-boeren vormden lokale milities om de confiscatie teams van de CPSU te bestrijden.

In juni 1921, geconfronteerd met de taak om de Tambov-opstand te onderdrukken, stelde het Sovjetregime voor dat militaire commandant Mikhail Tukhachevsky de “hooligans” met gifgas zou bestrijden. Tukhachevsky’s gebruik van chemische wapens en de uitgebreide brandstichtingen in de regio, lieten Tambov in deplorabele toestand achter. De naar schatting 100.000 Tambov-boeren die deelnamen aan het verzet en hun familieleden werden gevangengenomen of verbannen. Ongeveer 15.000 mensen stierven tijdens de opstand.

De wijdverspreide slachting in de Sovjet-Unie diende als een uitgebreide testrit voor de op handen zijnde vervolging door de CCP van de Chinese arbeiders en boeren.

b. De CCP volgt het Sovjetmodel

China kent een brede en diepgaande cultuur met een geschiedenis van 5000 jaar. Chinezen waren doordrenkt met de traditie de goden te aanbidden en het goddelijke te vereren. Omdat het niet in staat was om 5000 jaar traditie door middel van samenzwering alleen te overwinnen, ging het kwade spook van het communisme de traditionele Chinese cultuur met systematisch geweld te lijf.

De CCP richtte zich op de maatschappelijke elite die de dragers waren van de traditionele cultuur, vernietigden verschillende fysieke artefacten van de Chinese beschaving en sneed de band tussen het volk en hun goden door. Het traditionele erfgoed van China werd vervangen door een “partijcultuur”. Deze moest verspreid worden onder de overlevenden van de massamoorden van de CCP, en jongeren in verraderlijke “wolvejongen” transformeren om dienst te doen als pionnen van het kwade spook in haar voortdurende campagne ter vernietiging van de mensheid.

Meteen nadat het de macht had gegrepen, begon de CCP met het creëren van vijanden, te beginnen met het vermoorden van de elite. Op het platteland slachtte het landheren en edellieden af. In de steden werden de zakenmensen gedood. Zo werd een klimaat van terreur geschapen en werd de rijkdom van de maatschappelijke middenklasse geplunderd.

Om de boeren op te stoken hun bazen en rijke boeren te doden en om het nieuwe communistische regime te steunen, stelde de CCP een zogenaamde landhervorming in. Boeren werd hun eigen land beloofd, maar na de moord op de landeigenaren beweerde de CCP dat het land in de vorm van coöperaties aan de boeren zou worden overgedragen. In de praktijk betekende dit dat het land nog steeds niet van de boeren was.

In maart 1950 publiceerde de CCP de “richtlijn inzake de strikte onderdrukking van contrarevolutionaire elementen”, ook bekend als de campagne ter onderdrukking van contrarevolutionairen. Deze richtlijn richtte zich op het doden van de landeigenaren en rijke boeren op het platteland. De CCP kondigde eind 1952 aan, dat meer dan 2,4 miljoen “contrarevolutionairen” waren geëlimineerd. Meer dan 5 miljoen mensen – goed voor bijna 1 procent van de totale Chinese bevolking – waren vermoord.

Na het doden van de landeigenaren en rijke boeren op het platteland, lanceerde de CCP de “Drie Anti” en “Vijf-Anti” campagnes om rijke stedelingen af te slachten. Alleen al in Shanghai pleegden volgens onvolledige statistieken 876 mensen zelfmoord tijdens de campagne van 25 januari tot april 1951. Onder hen waren veel kapitalisten met al hun familieleden.

De CCP liet het niet bij het uitroeien van landeigenaren en kapitalisten, maar beroofde ook de rijkdom van boeren, kleine kooplieden en ambachtslieden. Na de massaslachting was de overgrote meerderheid van de arbeidersklasse nog steeds straatarm.

3 De beestachtigheid van de Communistische Partij

a. De gruweldaden van het Sovjet-communisme

De goelag, inspiratie voor Hitlers Doodskampen

Op 5 september 1918 beval Lenin de oprichting van het eerste Sovjet concentratiekamp op de Solovetsky eilanden, bedoeld voor het opsluiten, martelen en vermoorden van politieke gevangenen en dissidenten die zich verzet hadden tegen de Oktoberrevolutie. De CPSU stichtte vervolgens nog meer concentratiekampen in de Sovjet-Unie: de beruchte goelags uit het Stalin tijdperk.

Als afkorting van het Russisch voor “Hoofd Administratiekantoor voor Heropvoedings- en Werkkampen en Vestigingen” groeide het goelagsysteem onder leiding van Josef Stalin uit tot monstrueuze grootte toen de CPSU haar politieke terreur intensiveerde en steeds grotere zuiveringen uitvoerde. Ten tijde van Stalins dood in 1953 waren er 170 goelag-administratiekantoren en meer dan 30.000 kampen verspreid over de Sovjet-Unie, in, wat Aleksandr Solzjenitsyn in zijn gelijknamige boek beroemd zou omschrijven als “de Goelag Archipel”.

Solzjenitsyn somde in zijn goed gedocumenteerde werk 31 verschillende methoden op die de Sovjet geheime politie gebruikte om hun gevangenen uit te putten en te dwingen tot het bekennen van eender welke misdaad. [6]

Degenen die naar de goelag werden gestuurd, hadden te maken met constant tekort aan voedsel en kleding, omdat ze 12 tot 16 uur per dag zware arbeid moesten verrichten in de vrieskou van de Russische winter. Het dodental was enorm. Veel mensen werden samen met hun hele familie opgepakt, de mannen opgesloten en de vrouwen verbannen. Zelfs ouderen, soms al in de tachtig, werden niet gespaard. Degenen die veroordeeld werden varieerden van hooggeplaatste elite partijleden, staatsmensen en militaire bevelhebbers tot volkomen normale burgers uit alle lagen van de bevolking, waaronder gelovigen, ingenieurs, technici, dokters, studenten, professoren, fabrieksarbeiders en boeren.

Mensen geloven vaak dat concentratiekampen een creatie zijn van de Nazi´s, maar in werkelijkheid was de Sovjet goelag de wereldwijde voorloper van soortgelijke vormen van onderdrukking, zowel onder communistische als onder niet-communistische regimes. Volgens voormalig Russisch officier van de militaire inlichtingendienst en populair historicus Viktor Suvorov, stuurde Hitler voor het begin van de Tweede Wereldoorlog Gestapo officieren naar Rusland om de ervaringen te bestuderen die de Sovjets hadden opgedaan bij het bouwen van het goelag-systeem.

Volgens voorzichtige schattingen kwamen tussen 1930 en 1940, tijdens de jaren van Stalins vooroorlogse terreur, meer dan 500.000 gevangenen om in het goelagsysteem. De goelag werd in 1960 ontbonden. In 2013 werd op een website van de Russische staatsmedia gemeld dat meer dan 15 miljoen mensen in de goelagarbeidskampen waren veroordeeld en gevangengezet, en dat meer dan 1,5 miljoen mensen waren overleden.

Mensen doden via hongersnood terreur

Communistische regimes hebben vaak mensen gedood door uithongering. In 1932 en 1933 onderging de Oekraïense regio een massale dodelijke hongersnood beter bekend als de Holodomor, veroorzaakt door het Sovjetregime.

Na de burgeroorlog stuitte het opleggen door de CPSU van collectieve landbouw op wijdverbreid verzet van de Oekraïense boeren. Om dit probleem aan te pakken, kwalificeerde het Sovjetregime de meest ervaren boeren als “koelakken” en verbande hen naar West-Siberië en de Centraal-Aziatische republieken. Het deporteren van de koelakken was een enorm verlies voor de Oekraïense landbouw, die in 1932 als een pudding in elkaar zakte.

In de winter van 1932-1933 sneed de Sovjet regering de voedselbevoorrading aan Oekraïne af en zette ze de grenzen van de republiek met veiligheidshekken af. In het begin overleefden Oekraïners vanwege de voorraad opgeslagen groenten en aardappelen, maar deze werden al snel opgeëist door de partijautoriteiten. Een groot aantal boeren kwam om van de honger. In wanhoop gingen mensen over op kannibalisme en het eten van opgegraven karkassen van katten, honden en vee.

De autoriteiten beletten de dorpelingen naar de steden te trekken op zoek naar voedsel. Veel mensen stierven van de honger toen ze langs de spoorwegen liepen.

Door de Holodomor hongersnood zijn meer dan een miljoen Oekraïense kinderen wees geworden. Velen van hen werden dakloos en hadden geen andere keuze dan in de steden om voedsel te bedelen. Om de verlegenheid hierover weg te nemen, beval Stalin de politie om kinderen vanaf 12 jaar dood te schieten.

Schattingen van het aantal doden tijdens de Holodomor variëren van ongeveer 2,5 miljoen tot 4,8 miljoen. Tijdens de hongersnood waren de lichamen van de slachtoffers overal te zien in de straten van Charkov, de toenmalige Oekraïense hoofdstad.

De Grote Terreur richt zich tegen de Sovjet Elite

Het doel van het communistische spook is de vernietiging van de hele mensheid, met inbegrip uiteindelijk van zijn eigen volgelingen. Dit werd duidelijk tijdens het stalinistische tijdperk, toen de CPSU bloedige zuiveringen onder haar eigen gelederen doorvoerde. De grote terreur actie die Stalin in 1928 begon, richtte zich op de hogere echelons van de communistische leiding.

Van de 1966 afgevaardigden van het 17de Congres van de CPSU in 1934 werden er 1108 gearresteerd op beschuldigingen van contrarevolutionaire activiteiten. Van de 139 leden van het Centraal Comité die op het 17e congres werden verkozen, werd 80 procent geëxecuteerd.

Het Sovjet Politbureau had tussen 1919 en 1935 31 leden gekozen, waarvan er 20 tijdens Stalins zuiveringen werden gedood. Lavrentiy Beria, hoofd van Stalins geheime politie, zei ooit: “Geef mij een man, en ik vind er de passende misdaad bij”. Behalve Stalin zelf waren alle zes de functionarissen die Politbureauleden waren op het moment van Lenins dood in 1924 – Lev Kamenev, Grigory Zinovjev, Alexei Rjkov, Michail Tomski en Leon Trotski – tegen 1940 geëxecuteerd of vermoord.

Ten tijde van de Grote Terreur bleef geen enkel deel van de samenleving gespaard. Onderdrukking op religieus, wetenschappelijk, educatief, academisch en artistiek gebied ging veel verder dan de zuivering van de militaire en politieke elite. De belangrijkste slachtoffers van Stalins terreur waren gewone Sovjetburgers.

Hoeveel mensen zijn door Stalin tijdens de Grote Terreur gearresteerd, gedood, gevangengezet of verbannen? Tot op de dag van vandaag zijn er geen volledige gegevens of antwoorden. Aan de vooravond van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in juni 1991 zei KGB-chef Vladimir Kryuchkov dat tussen 1920 en 1953 ongeveer 4,2 miljoen mensen waren “onderdrukt” en daarvan meer dan 2 miljoen tijdens de Grote Terreur.

Alexander Jakovlev, een hervormingsgezinde politicus onder Jeltsin ten tijde van de Sovjet-Unie, zei in een interview in 2000 dat het aantal slachtoffers van de stalinistische repressie ten minste 20 miljoen mensen bedroeg. [7]

b. Wreedheden van de CCP

Sinds de oprichting van het CCP regime in 1949 tot aan 1966 zijn tientallen miljoenen Chinezen om het leven gekomen in de Campagne ter Onderdrukking van Contrarevolutionairen, de Drie- en Vijf-Interne Campagnes, de Anti-rechtse Campagne en de enorme hongersnood die werd veroorzaakt door de Grote Sprong Voorwaarts.

Daarna volgde een bloedige strijd binnen de CCP. Toen een nieuwe generatie Chinezen, die opgroeide als atheïstische “wolvenjongeren” en geïndoctrineerd was door het onderwijs en de partijcultuur van het communisme, eenmaal ouder was geworden, lanceerde het kwaadaardige communistische spook een campagne van nog meer woekerende moord en vernietiging om de 5000 jaar aan traditionele Chinese cultuur uit te roeien.

De Grote Chinese Hongersnood

Tussen 1959 en 1962 maakte China ’s werelds dodelijkste hongersnood mee. Om de wereld om de tuin te leiden, beweerde de CCP dat het aan “drie jaar van natuurrampen” te wijten was. Feitelijk was het, omdat de CCP in 1958 begonnen was met de Beweging van de Volkscommunes en de campagne van “De grote Sprong Voorwaarts”.

Deze wilde plannen hebben niet alleen de graanvoorraden uitgeput en de Chinese landbouwproductie gedecimeerd, maar ook een stortvloed aan valse berichten teweeggebracht op alle bestuursniveaus, van het platteland tot aan de steden toe. De CCP gebruikte deze rapporten als basis voor het inzamelen van graan van de boeren, die gedwongen werden hun voedsel, zaaigoed en veevoer aan het regime af te staan.

De bestuursorganen op alle niveaus van de CCP stuurden vertegenwoordigers naar het platteland. Ze gebruikten kruisverhoor en marteling om de laatste beetjes voedsel van de ongelukkige boeren af te persen. In navolging van het voorbeeld van de Sovjet-communisten verhinderde de CCP dorpsbewoners om naar steden te trekken op zoek naar voedsel, waardoor gezinnen en zelfs hele dorpen massaal om het leven kwamen. Het kannibalisme was wijdverbreid en de lijken van hongerdoden lagen bezaaid over het land. Boeren die betrapt werden op stelen om te overleven, werden gedood.

Het door de regering in beslag genomen graan werd verhandeld voor grote hoeveelheden Sovjetwapens of voor goud, dat de CCP gebruikte om schulden af te betalen terwijl het de levens van de burgers veronachtzaamde. In slechts drie jaar tijd had de Grote Chinese Hongersnood tientallen miljoenen mensen uitgeroeid.

De Fanatieke Slachting en Culturele Genocide van de Culturele Revolutie

Op 16 mei 1966 publiceerde de CCP een “Mededeling van het Centraal Comité van de Chinese Communistische Partij”. Hiermee begon de Culturele Revolutie. In augustus van dat jaar vormden leerlingen van middelbare scholen in Peking, met de kinderen van hoge CCP-kaders op de voorste gelederen, een alliantie met de Rode Wachten. De menigte ging op rooftocht door Peking in een razernij van plundering, mishandeling en moord. Aan het eind van de maand, bekend als “Rode Augustus”, waren duizenden mensen in Peking vermoord.

In de Peking wijk Daxing werden tussen 27 augustus en 1 september 325 mensen van 48 productiebrigades en 13 volksgemeenten gedood. De doden varieerden in leeftijd van 80 jaar tot slechts 38 dagen, en 22 gezinnen werden volledig uitgeroeid. De Rode Wachten sloegen, staken of wurgden hun slachtoffers. Zij doodden zuigelingen en peuters door op één been te staan en het kind in tweeën te scheuren.

Terwijl het kwaadaardige spook van het communisme mensen aanzette tot mishandelen en doden, wiste het hun menselijke compassie en medeleven, en hersenspoelde het hen met de slogan “de vijand te behandelen met de gevoelloosheid van een strenge winter”. Met elke misdaad tegen de menselijkheid verving de CCP de traditionele cultuur en morele deugd van de Chinezen. Vergiftigd door de partijcultuur werden vele mensen omgeturnd tot moordwerktuigen.

Wanneer mensen horen van de bloeddorstige daden van de communistische totalitaire staat, hebben ze er geen idee van hoe mensen tot zo’n inhumane staat van barbaarsheid af kunnen dalen. De waarheid is, dat zij bezeten waren door verrotte demonen en ontaarde geesten, die door het communistische spook werden bestuurd.

Het schatten van de ravages van de Culturele Revolutie is een lastige taak. Volgens de meeste studies zou het aantal doden minimaal 2 miljoen bedragen. R.J. Rummel, een Amerikaanse professor die onderzoek heeft gedaan naar massamoorden, schreef in De Bloedige Eeuw van China dat de Culturele Revolutie 7,73 miljoen mensen het leven heeft gekost.

Dong Baoxun, professor aan de Chinese Shandong Universiteit, en Ding Longjia, adjunct-directeur van het Shandong Partij Instituut voor Geschiedenis, schreven een boek in 1997 met de titel Zuivering van de Onschuldigen – Rehabilitatie van de ten onrechte beklaagden en veroordeelden. Zij citeerden Ye Jianying, toenmalig vice-voorzitter van het Centraal Comité van de CCP, tijdens de slotceremonie van de Centrale Werkconferentie op 13 december 1978, als volgt: “Twee jaar en zeven maanden van uitgebreid onderzoek door het Centraal Comité hebben vastgesteld dat 20 miljoen mensen stierven tijdens de Culturele Revolutie, meer dan 100 miljoen mensen leden aan politieke vervolging, … en 800 miljard yuan [101 miljard euro] was verspild.”

Volgens de Verzamelde Werken van Deng Xiaoping gaf de CCP-leider Deng Xiaoping op 21 en 23 augustus 1980 twee interviews met de Italiaanse journaliste Oriana Fallaci in de Grote Volkszaal.

Fallaci vroeg: “Hoeveel mensen stierven er tijdens de Culturele Revolutie?” Deng antwoordde: “Hoeveel mensen zijn er werkelijk gestorven tijdens de Culturele Revolutie? Het cijfer is astronomisch en kan nooit worden geschat.”

Deng Xiaoping beschreef een typisch geval: Kang Sheng, hoofd van de geheime politie van de Communistische Partij, beschuldigde de secretaris van de provinciale partij van Yunnan, Zhao Jianmin, van landverraad en een agent van de Kuomintang te zijn. Niet alleen werd Zhao gevangengezet, maar zijn ondergang trof ook 1,38 miljoen mensen in de hele provincie, waarvan er 17.000 ter dood werden veroordeeld en 60.000 werden afgeranseld tot blijvende invaliditeit.

Ongekend kwaad: de vervolging van Falun Gong

Decennia van moorddadig geweld en atheïstische indoctrinatie door de Chinese Communistische Partij hebben een enorme wissel getrokken op het morele besef van de Chinese samenleving. Hierdoor is deze ver onder de norm komen te liggen die goden van de mensheid verlangen. Zelfs veel van de mensen die nog steeds in goden geloven, zijn onwetend van echt geloof, omdat ze verstrikt zitten in de georganiseerde schijngodsdiensten die door de CCP worden gecontroleerd. Mocht de situatie verder blijven teruglopen, dan zal – zoals voorspeld in de heilige teksten van elke oude beschaving – de mensheid met uitsterven worden bedreigd.

Om de menselijke moraal te herstellen en mensen in de wereld te redden, onderwees dhr. Li Hongzhi in China in het voorjaar van 1992 Falun Gong, ook wel Falun Dafa genaamd, een spirituele praktijk gebaseerd op geloof in de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid.

Het was eenvoudig om te leren, en Falun Gong verspreidde zich in een paar jaar tijd over heel China. Toen beoefenaars met hun familie en medestudenten wonderen ondervonden op het gebied van gezondheid en verbetering in karakter, begonnen tientallen miljoenen mensen in China en de rest van de wereld deel te nemen aan de beoefening. Met zoveel mensen die Falun Gong beoefenden en die zich aan hogere normen hielden, begon de samenleving haar morele koers te herontdekken.

Maar het kwaadaardige spook van het communisme is erop gericht te verhinderen dat de mens door de Schepper gered wordt. Daarom heeft het traditionele culturen vernietigd en menselijke morele waarden ondermijnd. Natuurlijk ziet ze Falun Gong als haar grootste vijand.

In juli 1999 beval toenmalig CCP leider Jiang Zemin eigenmachtig een systematische vervolging van Falun Gong en haar beoefenaars. In een brute campagne die alle uithoeken van China omspande, paste de CCP elke denkbare methode toe om te voldoen aan het decreet van Jiang: “Dood hen fysiek, ruïneer hen financieel, en vergruis hun reputatie”.

De Partij spreekbuizen stelde het Chinese volk bloot aan een onophoudelijke stroom van propaganda vol haat en laster over Falun Gong, en verwierpen de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid ten gunste van leugens, verdorvenheid en strijd.

Het kwaadaardige spook leidde de samenleving naar een nieuw dieptepunt in morele degeneratie. In een klimaat van haat en onderdrukking, dat weer opleefde vanuit zijn sluimer, knepen de Chinezen een oogje toe voor de vervolging die om hen heen plaatsgreep en verraadden daarmee Boeddha’s en goden. Sommigen offerden hun geweten op en namen deel aan de campagne tegen Falun Gong, zonder te beseffen dat ze zich tot hun eigen vernietiging hadden verdoemd.

Het communistische spook heeft zich bij de vervolging niet beperkt tot China. Het legde de naties van de vrije wereld het zwijgen op toen het Chinese regime zich te buiten ging aan de waanzin van gevangenneming, moord en marteling van Falun Gong beoefenaars. Verzadigd van economische prikkels uit Peking nam de vrije wereld de leugens van de partij voor waar. De aanstichters van de vervolging kregen zo de vrije hand om de wreedste misdaden te begaan.

Bij de vervolging van Falun Gong introduceerde de CCP een nooit eerder gezien kwaad: het oogsten van organen bij levende slachtoffers. Als grootste groep mensen die in China gevangen zit vanwege hun geloof, worden beoefenaars van Falun Gong op bestelling gedood. Ze woren levend geopereerd op de operatietafels van staatsziekenhuizen en militaire ziekenhuizen. Hun organen worden verkocht voor tienduizenden of honderdduizenden dollars.

Op 7 juli 2006 publiceerden twee Canadezen David Matas en oud-parlementslid David Kilgour een rapport getiteld Bloody Harvest: Het Doden van Falun Gong voor hun Organen. Ze baseerden zich op 18 punten van bewijs, en wierpen licht op het monsterachtig gedrag van de CCP. Ze noemden het “een weerzinwekkende vorm van kwaad … nieuw op deze planeet”.

In samenwerking met internationale onderzoekers werd in juni 2016 een update van “The Slaughter” en “Bloody Harvest” gepubliceerd. Het rapport telt meer dan 680 bladzijden en bevat meer dan 2400 verwijzingen. Het rapport bewijst onomstotelijk de realiteit en de omvang van de oogst van levende organen door het Chinese communistische regime.

Op 12 december 2013 keurde het Europese Parlement een resolutie goed die het “systematische, door de staat gesanctioneerde orgaanoogsten van gewetensgevangenen in de Volksrepubliek China, waaronder van grote aantallen Falun Gong beoefenaars” veroordeelde. De resolutie riep de lidstaten op om de gruwel openlijk te veroordelen, en maatregelen te treffen zodat de betrokkenen berecht worden. Op 13 juni 2016 nam het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten unaniem resolutie 343 aan. Hierin werd de CCP opgeroepen onmiddellijk een einde te maken aan de gedwongen orgaanoogst van Falun Gong aanhangers en andere gewetensgevangenen.

De lucratieve orgaantransplantatiebedrijven bleven de vervolging van Falun Gong steunen en trokken klanten uit China en de rest van de wereld aan. Hiermee zijn zij medeplichtig geworden aan de massamoorden begaan door de CCP.

Sinds de CCP de macht heeft gegrepen, heeft zij haar vervolging van religieuze overtuigingen nooit versoepeld. In hoofdstuk 6 komen we hier nog op terug.

4. Rode Terreur als exportproduct

De inleiding tot Het Zwarte Boek van het Communisme geeft een ruwe schatting van het aantal gedode slachtoffers door communistische regimes wereldwijd. Zij kwamen tot een aantal van 94 miljoen, waaronder:

20 miljoen in de Sovjet-Unie

65 miljoen in China

1 miljoen in Vietnam

2 miljoen in Noord-Korea

2 miljoen in Cambodja

1 miljoen in Oost-Europa

0,15 miljoen in Latijns-Amerika (voornamelijk Cuba)

1,7 miljoen in Ethiopië

1,5 miljoen in Afghanistan

10.000 te wijten aan “de internationale communistische beweging en de communistische partijen die niet aan de macht zijn”[6].

Behalve Rusland en China hebben ook kleinere communistische regimes zich schuldig gemaakt aan absoluut kwaad. De genocide in Cambodja is het meest extreme voorbeeld van massamoord door een communistisch regime. Het aantal Cambodjanen dat door het Rode Khmer regime van Pol Pot is gedood, varieert volgens verschillende schattingen van 1,4 tot 2,2 miljoen, dat wil zeggen een derde van de toenmalige Cambodjaanse bevolking.

Tussen 1948 en 1987 hebben de Noord-Koreaanse communisten meer dan een miljoen van hun eigen mensen vermoord door dwangarbeid, executies en concentratiekampen. In de jaren negentig van de vorige eeuw kwamen door hongersnood tussen 240.000 en 420.000 mensen om het leven. In totaal zouden tussen 1993 en 2008 600.000 tot 800.000 Noord-Koreanen onnatuurlijk zijn gestorven. Nadat Kim Jong Un aan de macht was gekomen, pleegde hij meer schaamteloze moorden, met slachtoffers onder hoge ambtenaren en zijn eigen familieleden. Kim heeft de wereld ook meer dan eens met een atoomoorlog bedreigd.

In slechts een eeuw sinds de opkomst van het eerste communistische regime in Rusland heeft het kwaadaardige spook van het communisme meer mensen vermoord in de landen onder zijn heerschappij dan het aantal doden gecombineerd van beide wereldoorlogen. De geschiedenis van het communisme is een geschiedenis van moord, en elke bladzijde is geschreven met het bloed van de slachtoffers.

Hoofdstuk 2Hoofdstuk 4:

Voetnoten

[1] “Remembering the Victims of Communism.” Opmerkingen door Christopher Smith in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden op 13 november 2017.  https://www.congress.gov/congressional-record/2017/11/13/extensions-of-remarks-section/article/E1557-2.

[2] Stéphane Courtois, ed., The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression. Vertaald door Jonathan Murphy. Cambridge: Harvard University Press, 1999.

[3] Der Spiegel, “Revolutionär Seiner Majestät” (“Revolutionary of His Majesty”). 10 December 2007.  http://www.spiegel.de/spiegel/print/d-54230885.html.

[4] Winston S. Churchill, The World CrisisVol. 5. 1931.

[5] Vertaling van ‘hanging order’ door Robert Service, blz. 365, Lenin a Biography (2000) Londen: Macmillan.

[6] Aleksandr Solzhenitsyn, The Gulag Archipelago: 1918–1956.

[7] Interview with Alexander Yakovlev (1992–2005), vertaald door Chinese Academy of Social Sciences.

[8] Stéphane Courtois, ed., The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression, vertaald door Jonathan Murphy (Cambridge: Harvard University Press, 1999), 4.

中文正體